พระ 1 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 171 / 259

ประโยค๕ - มังคลัตถทีปน เล่ม ๒ หน้า 119 ยังจิตที่สงครามด้วยอภิชฌามพพาทและวิญญาณทุจฺโฉให้ตกขึ้นในกาลนั้น แม้กร่มก็เป็นโนรรม แม้ทางก็เป็นโนรรมเหมือนกัน ถึงในที่นี้ ฐานที่ดี ธรรมที่สมบูรณ์ด้วยตนดี ย่อมตั้

เนื้อหาในหน้านี้สำรวจการสัมพันธภาพระหว่างกายกรรมและมโนกรรม โดยใช้คำอธิบายจากอรรถกถาเพื่อนำเสนอสุภาษิตของธรรมะ ว่าโนกรรมและอุคตลมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร นอกจากนี้ยังได้พูดถึงเทพอุปาฒะและการตั้งอยู่ขอ

ประโยค๔ – มงคลคิดที่นี่ปอ เล่ม ๒ – หน้า 120 ทิปลุจิตา ว่า ดังนี้ คำว่า อิมสุมี ปณ ธาน ดังนี้ ความว่าในเวลาที่ไม่รองคื อกายและคื ออาจให้ ไหวแล้วคิด เดนานีกีดีธรรมที่สมปุฎด้วยความดี ย่อมตั้งขึ้นในโมการ

บทความนี้กล่าวถึงความหมายของคำว่า อิมสุมี ปณ ธาน และเจตนาในการกระทำ โดยเน้นถึงการตั้งอยู่ในโมการที่ดี และการทำความเข้าใจถึงผลกระทบจากการกระทำผิด โดยมีการยกตัวอย่างของอาจารย์และพระอรรถกถาเพื่ออธิบายควา

ประโยค ๔ - มังคลิธที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 124 บ้าง คำว่า ปาณมติปาตปะโต ได้แก่ ฆ่าเองก็ดี ใช้ผู้อื่นให้ฆ่า ก็ดี ซึ่งสัตว์มีชีวิต พึงทราบความด้วยสามารถการใช้ผู้อื่นให้ทำ เหมือนกันทุกอย่างนี้ บางว่า สน

เนื้อหานี้ได้กล่าวถึงความเข้าใจในคำว่า 'ปาณมติปาตปะโต' ที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าสัตว์และการใช้ผู้อื่นให้ทำ ดำเนินการอธิบายลักษณะของการทำบาปและบุญรวมถึงความสำคัญทางจิตวิญญาณในพุทธศาสนา โดยอ้างอิงถึงความหม

ประโยค๕ - มังคลัตถทีบนี้แปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 126 สัตว์ทั้งหลายจะประพฤติบาปอย่างไร ? จึงกล่าวว่า "แต่สัตว์ ย่อมมีความสำคัญอย่างนี้ว่า "เราทั้งหลายทำ" ได้ทราบว่า เจ้าลักษ ปูรณนั้น มีความเห็นอย่างนี้ว่า

ในเนื้อหานี้ได้กล่าวถึงการกระทำของสัตว์และการทำบาปตามประเพณีธรรม โดยอ้างอิงจากตำราพุทธศาสนา เช่น พระอรรถกถา ที่แสดงให้เห็นว่าการกระทำเหล่านี้มีผลต่อผลกรรม โดยเฉพาะในเรื่องของความโกรธ การห้ามกรรมและควา

ประโโยค ๔ - มังคลิตาที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ - หน้า ที 130 พระพุทธเจ้าทั้งหลายก็แก้ไขไม่ได้ ย่อมเป็นเช่นเดียวกับอริยภูมิ และ กัลยกฏ๓๓๓๓๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ เมื่อยังลงสู่สภะเดียว กี

เนื้อหาเกี่ยวกับการเข้าถึงพระนิพพานและการพ้นจากวัฏฏะในพระพุทธศาสนา กล่าวถึงการที่สัตว์ต้องมีการเรียนรู้และปฏิบัติตามคำสอนเพื่อให้ถึงการตรัสรู้ ไม่ควรจะไปยังสวรรค์ก่อนการเข้าถึงพระนิพพาน เนื้อหามีการอ้

ประโยค๕ - มั่งคลิดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 132 ผู้ใดให้เป็นไปใน ๒ ทัศนะหรือแม้ ๓ ทัศนะ ผู้มัน ชื่อว่า หยังลง สู่ ๒ ทัศนะ (หรือ) แม้ ๓ ทัศนะ. ด้วยคำว่า เอก ทัศนะ นี้ พระอรรถกถาจารย์แสดงว่า "ความที

บทความนี้สำรวจการวิเคราะห์ทัศนะในพระธรรม โดยเฉพาะเรื่องอิทธิฤทธิ์และการเข้าสู่การกำหนดความเป็นธรรมที่ไม่ประสานกัน การแนะนำว่าทัศนะที่แตกต่างกันนั้นมีบทบาทที่ชัดเจนในความเป็นธรรม และวิเคราะห์ว่าการดำเน

ประโยค๔ - มังคลัตถทีเปนเปล ละ๕ - หน้าที่ 133 ในวัฏฏะจะพึงมีได้อย่างไร จึงกล่าวว่า 'อาเสวนวเสน ปน' เป็นต้น เพราะฉะนั้น พึงทราบว่าว่าเป็นตอในวัฏฏะ เหมือนอย่างพระคำสึงพระผู้มีพระภาคตรัสไว้ว่า 'คนพาลลง แ

ในบทความนี้พูดถึงโทษของมิจฉาทิฏฐิซึ่งเป็นแนวคิดที่วนเวียนอยู่ในวัฏฏะ ทำให้เกิดความทุกข์ยากแก่ผู้คน พระผู้มีพระภาคได้ตรัสถึงโทษของมิจฉาทิฏฐิว่าเป็นสิ่งที่มีอานาทิฏฐิ และมีโทษมากกว่าสิ่งอื่นๆ ในธรรม คุณ

ประโยค๙ - มังคลิจฉาที่นี่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า. 134 บุคคลผู้มา ให้อยู่ในนรชั้วลดีเท่านั้น อนุคฤยธรรมหล่านั้น มิ กำหนด ที่สุดก็ปรากฏอยู่ อย่างนี้ ส่วนจิตมิจฉาทัฬฐ์ไม่มี กำหนด เพราะนยติมนฉาทัฬฐ์นี้ เป็น

บทความนี้เสนอการอภิปรายเกี่ยวกับความหมายของมิจฉาทัฬฐ์และวิธีที่ส่งผลต่อวิญญาณ การศึกษาแสดงให้เห็นถึงอุปสรรคในการบรรลุธรรม และความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกต่อมิจฉาทัฬฐ์ในพระพุทธศาสนา โดยอ้างอิงจากคำสอน

ประโยคส- มังคลัตถิที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 135 สะลความยึดถืออน่ ๆ ก็เป็นเหตุุนำความเป็นนิยามอาจวิูจษ์นั้นมาอีกได้, แต่ท่านหาได้กล่าวเพราะไม่มีกาออก (จากภาพ) โดยประกังทั้งปวงไม่. ใคร ๆ ไมควกกล่าวว่

เนื้อหาในบทนี้เสนอการศึกษาเกี่ยวกับมิจฉาทิฏฐิ และวิธีการที่บุคคลนั้นสารถทำให้เข้าใจได้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจักรวาล เช่น ไฟไหม้ ซึ่งมีการกล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้ง 100 องค์ และว่ากันถึงการที่จะสามารถห

ประโยค๑ - มงคลคติที่เป็นเปล เฉลิม ๒ - หน้าที่ 141 เป็นอามญของโทษเครื่องที่สิ้นมีปานิดานเป็นต้น วัดตุณนั้นเอง ย่อมเป็นอามญ ของเจตนาเครื่องวันจากโทษเครื่องที่สิ้นนั้น ๆ จริงอยู่ เดนนาเครื่องวันจากวัดอุณ

เนื้อหาเกี่ยวกับมงคลคติและอามญในศาสนา โดยเฉพาะการวิเคราะห์ความหมายของคำพูดอย่าง 'สิกขาบท' และ 'มิจฉาจาร' สิ่งที่แสดงถึงความเข้าใจและการตีความที่มีต่อสังขารและสัตว์ในบริบทต่างๆ นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึ

ประโยค๕ - มังคลิคดที่นี่นีเปล่า เล่ม ๒ - หน้า 142 สงบเป็นอารมณ์ ด้วยประสงค์ว่า "มิจฉาทิฏฐิที่เป็นไปอยู่ว่า สัตว์ทั้งหลายผู้ลอยเกิดอ่อนไม่มี ดังนี้ ย่อมมีธรรมอันเป็นไปในภูมิ ๓ เป็นอารมณ์โดยแท้ ถามว่า "

เนื้อหานี้สำรวจมิจฉาทิฏฐิและการมีอยู่ของกรรมในภูมิทั้งสาม การระบุความเข้าใจเกี่ยวกับกรรมอาจแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ผู้ปฏิบัติต้องเผชิญ เมื่อกล่าวถึงกรรมบถที่หลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความคิดเห็นที่ผิด และเน้

ประโยค ๔ - มังคลัดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 143 นั่น เป็นเพราะเจตนานั้นไม่เป็นกรรมบัง หามใจ. แต่เจตนาของเป็นกรรมบังได้ในบางคราว ไม่ได้เป็นทุกคราวไป เหตุนี้ การไม่คร่ำครวญ จึงเป็นเพราะภาวะแห่งความที

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างเจตนาและกรรมบังในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่าการเจตนาที่เป็นกรรมบังนั้นไม่สามารถเกิดขึ้นได้เสมอไป และเหตุผลที่ทำให้การคร่ำครวญในกรรมบังจึงมีความไม่แ

ประโยค ๔ - มังคลิคิดที่เป็นเปล เล่ม ๒ หน้า ที่ 146 มี ๑ ประการ. ภูมิสมัฏฐภูติสูตรหนึ่งว่า "บวกว่า เวรี" ได้แก่ บาปธรรมมี ปาณาติบาตเป็นต้น. จริงอยู่ บาปธรรมนัน ท่านเรียกว่า "เวรี" เพราะ เป็นเหตุแห่งเวร

เนื้อหาเกี่ยวกับภูมิสมัฏฐภูติสูตรที่กล่าวถึงบาปธรรมและการใช้คำว่า 'เวรี' รวมถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในศัพทธ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นเวร โดยเฉพาะเมื่ออ้างอิงถึงการสาธยายในอรรถกถาขุทธปกรณ์ ในการศึก

ประโยค ๑๙ : มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149 แม่บุคคลผูมาทาน รับเอาหมวด ๔ เหลี่ยงวิถีธรรมอันเป็นกุศล มี มูลวาวา เวรมณี เป็นต้น ค้อมาวางท้องหลายมีกายวารเป็นต้น ตามนี้ที่พระอรรถถาวายว่าไว้แล้วนั้นแน

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของวิถีธรรมอันเป็นกุศล โดยเน้นการมีเจตนาที่ดีและการอธิษฐานในการทำกุศล รวมถึงการตระหนักถึงผลกระทบของการกระทำที่มีต่อชีวิตและจิตใจของบุคคล การมีกรรมนั้นเป็นเครื่องอุปกรณ์ที่ช่วย

ประโยค๕ - มังคีลักษณ์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 151 เจดนากับฤกษ์ธรรมมอธิษฐานเป็นต้น เป็นมโนธรรมในมโนทวาร." [ว่าจากฤกษ์กรรมไม่ใช่วันจากบาปหรือ?] [๒๕๕๕] ในอธิการแห่งฤกษ์กรรมนี้ อาจารย์ผู้งกล่าวว่

บทเรียนนี้แนวทางจากพระผู้พระภาคในการเว้นจากบาปและฤกษ์กรรม แสดงถึงอานิสงส์ที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติธรรม ซึ่งพระองค์ได้จัดระเบียบไว้ในมงคลข้อว่าด้วย อารติ วิรติ ปาปะ อาทิ สิ่งที่เป็นประโยชน์ควรปฏิบัติเพื

ประโยค๕ - มังคลิดลที่นี่นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 152 ธรรมคืออุสกุลธรรมบง. ผู้ใด ประพฤติธรรมคืออุสกุลธรรมนนั้น โดยความ ผู้บัง ชื่อว่า เว้นจากอุสกุลธรรมมิใช่หรือ? เมื่อเป็น เช่นนั้น พระองค์จัดสร้างประพฤติ

เนื้อหาในตอนนี้สำรวจการประพฤติธรรมตามอุสกุลธรรมบง 10 ประการ โดยอาจารย์ได้แสดงความสำคัญของธรรมจริยา ที่มังคลิดลแสดงไว้ในพระสูตร ทั้งในประโยคที่เกี่ยวข้องกับการสร้างกรรมดีและกรรมชั่ว โดยยกตัวอย่างคำสอนข

ประโยค๕- มังคลดำที่นี่เปล เป็นเนื้อ - หน้า 153 ทุจริตทั้ง ๒ นั้น ทุจริตบุคคลไม่ควรทำ เพราะเป็นอเนรียกิจ, สุจริตนอกจากนี้ บุคคลควรทำ เพราะเป็นกรณียกิจ. จริงอยู่ บุคคล เมื่อทำกรณียกิจ ย่อมไม่ถึงถิ่นพิส

บทความนี้กล่าวถึงข้อแตกต่างระหว่างทุจริตและสุจริตในชีวิต โดยชี้ให้เห็นว่าการทำกรณียกิจเป็นสิ่งที่ควรทำ ขณะที่การทำอเนรียกิจนั้นควรหลีกเลี่ยง นอกจากนี้ยังมีการอ้างอิงถึงคำสอนจากพระผู้พระภาคและอานันทสูต

ประโยค๕- มังคลดาที่เป็นเปล เช่น๓๐- หน้าที่ 154 ๒. ผู้ใดครอบงำแล้ว ย่อมสรรเสริญ. ๓. ซื้อเสียงอันดี ย่อมขจรไป. ๔. ย่อมไม่หลงทำตามกษิณา. ๕. เมื่อหน้าแต่ดายเพราะกายแตก ย่อมเข้าถึงสุดดี โลกสวรรค์ ดังนี้. [

บทความนี้นำเสนอการศึกษาความหมายของคาบส ๒ รูป โดยมุ่งเน้นที่วิญญาอันเกิดจากความดี และการบรรพชิต โดยเฉพาะในตัวอย่างพระโพธิสัตว์คันธาระและมหาเทวะ ซึ่งสะท้อนถึงแนวคิดในพระพุทธศาสนาว่า การเป็นคาบสต้องมีควา

ประโยค ๑ - มังคลัตถทีนี้นับเปนเล่ม ๒ - หน้าที่ 158 วิ่งค้นแห่งสิกขาบณฑนั้นเจตนาจ่อมได้ชื่อว่า วาจา : ด้วยเหตุนัน ใน อรรคถาแห่งสิกขาบณฑนัน ท่านจึงกล่าวว่า "เจตนาทีนี้เนื่องใน มิจฉาวาจา อันยังค้าง

เนื้อหาเน้นการสำรวจความหมายของวาจาและเจตนาในสิกขาบณฑ ข้อความชี้ให้เห็นว่ามิจฉาวาจาเกี่ยวข้องกับเจตนา และว่าการพูดที่มีความหมายในการปฏิบัติธรรมเป็นอย่างไร ข้อความดังกล่าวยังกล่าวถึงความสำคัญของการใช้วา

ประโยค ๔ - มังคลัตถทีปน ๒ - หน้าที่ 159 ในวิสัยเป็นที่กำหนดว่าธรรมมาว่า "ถกรรม อันบุคคลทำด้วยวาจา ธรรมมัน ท่าน เรียกว่า 'วิกธรรม' วิบัติและวิกธรรมท่านกำหนด ซึ่งกันและกัน" (คือเป็นอันเดียวกัน) เพราะเห

เนื้อหานี้พูดถึงลักษณะของวาจาที่เรียกว่า 'สุขาติ' ซึ่งประกอบด้วยองค์ ๕ ที่พระผู้มีพระภาคทรงสั่งสอนแก่ภิกษุ โดยเน้นว่าต้องมีความอ่อนหวาน ประโยชน์ และเมตตา วาจาที่ถูกต้องสามารถนำมาซึ่งสุข และไม่มีโทษ เป